Opinie: Voor abortus zijn, mag het? (Gert De Nutte)

Deze bijdrage is een reactie op ‘Tegen abortus zijn, mag het?’, het opiniestuk van Pieter Bauwens, hoofdredacteur van doorbraak.be, in De Standaard van 15 maart 2016. Je kan het stuk nalezen via deze link.

Het is voorwaar een hele geruststelling om te lezen dat er naast Rik Torfs en Joseph De Kesel nog goede katholieke zielen over zijn die onvervaard opkomen voor het recht van de zwaksten in onze samenleving, in casu de ongeborenen en de bijna gestorvenen want dat zijn natuurlijk de categorieën die de grootste bescherming nodig hebben in een postchristelijke samenleving die geregeerd wordt door atheïsten, seculieren, ongelovige Thomassen en andere gewetenloze apologeten van het hellend vlak. Maar nu komt dus gelukkig ook Pieter Bauwens uit de kast, de hoofdredacteur van doorbraak.be, een Vlaams-nationalistische spin-off van Tertio (weten we sinds vandaag), als in de kerk actieve katholieke gele moraalridder die zich in een opiniestuk in De Standaard druk maakt omwille van de kritiek op de slinkse anti-abortuscampagne ‘Ik ben zwanger, wat nu?’. Want wat is daar nu in godsnaam (precies) mis mee, om ongeboren leven te verdedigen in een tijdperk waarin de foetusmoordenaars de ethische norm uitmaken en de religieuze verdedigers van het leven ‘weggezet worden als idioten en intellectuele nullen’? Wel, afgaand op het artikel van de goedheilige Pieter is dat laatste niet geheel onterecht, want daar wordt toch wel wat onzin in verkondigd, maar gelukkig is daar altijd nog het erbarmen van de heer voor de wat minder scherpen onder ons.

En zo onschuldig is het trouwens allemaal niet, want wat is een van de krachtige argumenten van onze auteur, en ik citeer: ‘Wel, wie een kind kan maken, moet daar de verantwoordelijkheid voor nemen. Er bestaan genoeg middelen om zwangerschap te voorkomen’. Die zin heb ik twee keer moeten lezen, de tweede keer nadat ik mij verslikt had in mijn ontbijtkoffie en van ongeloof (tja, excuus) van mijn stoel was gevallen. Ik denk dat Pieter de voorbije week ergens ver weg van de boze wereld op religieuze retraite is geweest en alle recent gepubliceerde artikels met de hallucinante cijfers over aanranding en verkrachting van meisjes en vrouwen compleet aan zich heeft laten voorbijgaan. Verantwoordelijkheid? ‘Nonkel Jan, doe eerst eens dit condoom aan voor je mij verkracht, want ik wil toch liever niet ongewenst zwanger worden!’, zoiets? Die uitspraak is niet alleen een aanfluiting van een sociologische realiteit (van armoede, kansarmoede, sociale ongelijkheid en dies meer, om over de gebrekkige voorlichting op onze scholen nog maar te zwijgen), maar is bovendien een kaakslag voor al die meisjes en vrouwen die onder fysieke en morele bedreiging de agressie moeten ondergaan van personen die misbruik maken van hun machtspositie. ‘Elk leven is voor mij waardevol’, schrijft de goede Pieter nog: blijkbaar is leven dat er eigenlijk nog niet is dan waardevoller dan dat van duizenden, wereldwijd miljoenen vrouwen die dagelijks worden aangetast in hun fysieke en morele integriteit en daar levenslang de gevolgen van dragen.

Los van deze abjecte nonsens is er dan natuurlijk de grond van de discussie, maar dat is geen voer voor deze reactie. Alleen nog dit ter overweging: het is (zoals Pieter als voorbeeld van katholieke menslievendheid aanhaalt) een mooie zaak dat een brave diaken twaalf gehandicapte kinderen adopteert. Wij hebben inderdaad de humane plicht om te zorgen voor de zwakken en solidair te zijn met hen die het nodig hebben. Maar we kunnen ons de vraag stellen of we als samenleving niet moeten inzetten op het zo veel mogelijk vermijden van al dat onmiskenbare leed en als we er via prenatale diagnostiek kunnen voor zorgen dat kinderen zelf en hun ouders en omgeving onnodig levenslang lijden bespaard blijft, is dat ook vanuit ethisch opzicht minstens de overweging waard. Want als de veronderstelde heiligheid van het leven een alibi wordt voor een door religieuze dogma’s en precepten gerechtvaardigd egoïsme, zijn we misschien ook niet echt zo humaan bezig. Verheerlijking van lijden als esthetisch principe is één zaak (‘Erbarme dich’ is inderdaad buiten concurrentie), maar als leidraad voor het goede leven hebben we vandaag toch hopelijk andere bronnen aangeboord.

En last but not least: het vermijden van ongewenste zwangerschappen (om allerhande redenen) zal ongetwijfeld geen slechte zaak zijn voor het budget van de sociale zekerheid en als dat geen argument en aandachtspunt is voor een nieuwssite die aanschurkt bij het moderne Vlaams-nationalistische rendements- en efficiëntiedenken (dat is de theorie dan toch, want in de praktijk valt daar vandaag blijkbaar ook niet veel van te merken …)?

Ten slotte nog dit: spreekt Pieter Bauwens hier eigenlijk in eigen naam of inderdaad als spreekbuis van doorbraak.be? In dat laatste geval kan de nieuwssite misschien de bij De Standaard ter ziele gegane leuze AVV-VVK recupereren – kwestie van enige levensbeschouwelijke en ideologische duidelijkheid te scheppen en zich niet te bezondigen aan dezelfde hypocrisie als die van de verdoken en dus bedrieglijke anti-abortuscampagne…?

Gert De Nutte
Algemeen coördinator Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging

gert

7 reacties op “Opinie: Voor abortus zijn, mag het? (Gert De Nutte)

  1. Mooi verklankt zou ik zo zeggen… en dan hebben we het nog niet gehad over de baisidee dat het leven inderdaad geen geschenk van God bljkt te zijn maar gewoon en droogweg het gevolg van het gedrag van uw ouders (en in de context van het abortusdebat echter ook wel eens het gevolg van ongewenste indringing, iets wat je dan soms zelfs letterlijk mag nemen). Dat pretpakket van de ouders is trouwens ook eenvoudigweg de reden waarom we als mens ons ganse leven lopen te zoeken naar de zin van dit alles, niet? We moeten het dus onder mensen en met mensen oplossen – zoals altijd – en niet met de blinde ethische paraplu van iets wat het best als een permanente collectieve hallucinatie mag omschreven worden. Die afdeling meldt zich best afwezig voor dit debat wegens incompetente denkpatronen en een zware historische schuld minimum minimorum. Maar toch, als humanisten moeten we positief kijken, er is immers zoals we geleerd hebben altijd hoop op beterschap.

  2. Een antwoord op uw slotvraag:

    Doorbraak.be is een pluralistisch medium waar gelovigen, niet-gelovigen, ongelovigen, andersgelovigen en zelfs lichtgelovigen samen aan de redactietafel zitten. Niet voor niets luidt onze slagzin ‘meer dan een mening’.

    Hopelijk verschaft dit wat duidelijkheid.

    Vriendelijke groet.

  3. Wat een afschuwelijke echtgenoot is deze heer Pieter Bauwens om er nog
    steeds zulke middeleeuwse gedachten op na te houden. Ik denk dat er echt
    niet veel vrouwen jaloers zijn op mevrouw Pieter Bauwens. Het zou me zelfs
    niet verwonderen ergens te lezen dat die niet bestaat!

  4. Alles wat onder “opinie” verschijnt in tijdschriften of kranten heeft door de beknoptheid van de artikels zijn beperkingen.
    Zowel in het opiniestuk van Pieter Bauwens als dit van Gert De Nutte zie ik dat! Of anders geformuleerd: beiden hebben argumenten naar voor gebracht die het overwegen waard zijn.
    Het heeft veel té lang geduurd voor in België er een “abortuswetgeving” tot stand kwam. Maar het mag ook gezegd worden dat veel mensen de term “verantwoordelijkheid” (voor zichzelf en voor anderen) uit hun woordenboek geschrapt hebben. En dat ondervind ik ook elke dag …

  5. Elk leven is voor Bauwens waardevol…. zolang het nog niet geboren is in ieder geval, het nog niet geboren maar wel al verwekte leven moet en zal geboren worden, daar moet alles voor in het werk gesteld worden. Eenmaal geboren echter zijn bepaalde levens waardevoller dan andere zoals we in de armoede statistieken kunnen achterhalen. Niet elk van abortus “geredde” leven kan dan na zijn/haar geboorte op evenveel steun en zorg rekenen. Voor ongewenst verwekte kinderen is er zeker reden te over om abortus te overwegen. Als iemand tot een daad over gaat waarbij het mogelijk is dat het gevolg van die daad uit zal monden in een nieuw mensenleven dan is het humaanste om het volgende even in overweging te nemen :
    De redenen waarom ouders voor kinderen kiezen zijn – als we eerlijk zijn- in de eerste plaats egoïstisch georiënteerd, de ouders hebben immers zin in een lief kindje om te knuffelen, zij willen iemand die er later op hun oude dag zal zijn om voor hen te zorgen.
    Niemand vraagt aan de aanstaande geborene of hij/zij wel zo graag geboren zou worden, er wordt gepaard en de biochemie zorgt er voor dat je negen maand later op deze wereld geboren wordt.

    Elke baby verlaat op een bepaald moment met afschuw de zorgeloze baarmoederlijk cocon en wordt tegen wil en dank ter wereld geworpen.
    Elk levend wezen gaat evenwel ook met de grootst mogelijke aversie heen eenmaal het moment daarvoor is aangebroken.
    We worden geboren en sterven dus tegen onze zin.

    Onze ouders zijn de scherprechters die ons blijkbaar onwetend maar onvermijdelijk tot der dood veroordelen.
    Hoe zinvoller, hoe gelukkiger, hoe volmaakter ons leven is, hoe erger we ons stervensmoment tegemoet zien.
    Het mag in de verwachting liggen dat geen enkel kind dat aan zijn liefhebbende ouders zal zeggen, het is immers het grootste en laatste echte taboe. Velen die het mensbeeld aanschouwen bedenken ongetwijfeld ook dat ze daar liever geen deel van hadden uitgemaakt als ze ooit maar de keuze hadden gehad.

    Kinderen op de wereld zetten is een daad van zelfzucht en eigenbelang van de kant van de ouders waarbij men er op gokt dat de nieuw verwekte mens in alle opzichten perfect zal zijn.
    Wie van plan is kinderen te nemen zou dit alles wel eens mogen bedenken alvorens er aan te beginnen, beter is het om in dat geval geen extra nieuwe kinderen te laten geboren worden maar een adoptiekindje een goede opvoeding te schenken.

    Mensen zijn bewuste wezens die kunnen voorzien en beseffen dat ze eindig zijn, zij zijn daarmee de enige levensvorm op aarde die daartoe in staat is.
    Bij het denken alleen al over ons definitieve einde -dat dan nog dikwijls met veel lijden, verdriet en afzien gepaard gaat- van onszelf of een dierbare lopen de angstrillingen over ons heen.
    Met het sterven sterft ook ons menselijk bewustzijn. Aan alles wat daarna op deze wereld zal gebeuren zal de afgestorvene geen deel meer hebben. Je moet alles en iedereen aan zijn lot overlaten.

    De meest zorgeloze uren zijn die dewelke je lekker slapend doorbrengt in een warm zacht bed – onbewust van alle gebeurtenissen ter wereld. Het ontwaken in de tijdelijke wachtkamer voor de dood dat het leven uiteindelijk is, is daarbij telkens een ontnuchterend moment.
    Het niet geboren worden is een toestand die vergelijkbaar is met die onbewuste zorgeloze conditie die we in een diepe slaap meemaken. Heerlijk…

    Leven is kort proeven van alle emoties, gewaarwordingen, sensaties, en dies meer die alleen de levenden kunnen ervaren en die dan allemaal tezamen met je herinneringen, verwezenlijkingen en ideeën eigen aan het mens zijn moet afgeven – onverbiddelijk, er rest niets meer van het bewuste wezen dat je ooit was. De gruwelijke zinloosheid van dit macabere gebeuren is de ultieme wreedheid. Het is zo wreed omdat de mens weet en begrijpt wat de dood is en hoe onontkoombaar hij op ons afkomt.
    Het ultieme vergiftigde cadeau als het ware – hier, ik schenk je het leven , om als je het dan eenmaal hebt te moeten vaststellen dat het maar een vreselijke grap betreft. Het gegevene wordt je genadeloos terug ontstolen.
    De enige troost is de eerlijkheid ervan – geen mens ter wereld die er kan aan ontsnappen. Voor de dood bestaan er geen klassenverschillen, de dood is niet omkoopbaar.

    Het zou aangewezen zijn dat gezinsplanners beginnen te beseffen dat niet iedereen zo happy is met dit tijdelijk leven dat je ongevraagd toebedeeld wordt.
    De jonge leeftijd van de meeste ouders kan eventueel aangevoerd worden als excuus. Jongelingen worden in de mensmaatschappij zoveel mogelijk afgeschermd van de lelijkheid van de dood.
    Op het moment dat ze zelf stervelingen beginnen te verwekken kunnen ze dus onmogelijk beseffen wat ze aanrichten. De daaropvolgende vertedering die peuters en kleuters opwekken maakt hen blind voor de afschuwelijke gevolgen van hun ondoordachte daden.

    Verwek geen stervelingen meer… iedere geboorte wordt uiteindelijk tenietgedaan door de dood.
    Geboortes zijn de brenger van toekomstige smart en noodlot, men camoufleert ze met feestgedruis en leut. Het eindstation van iedere geboorte is desillusie en kwellende machteloosheid. Daarbij is de menselijke soort de gevaarlijkste parasiet voor de rest van het leven op de blauwe planeet…

    Mvg, Filip

  6. De hele toon van bovenstaand opiniestuk is behoorlijk puberaal en laag bij de gronds. Zoals we gewoon zijn van de georganiseerde vrijzinnigheid een perfide stuk vol onbeduidende ad hominem argumenten dat voorbijgaat aan alle kwesties (“de grond van de discussie”) die Bauwens terecht opwerpt. Iedere niet-misantrope, niet-nihilistische mens is ‘tegen abortus.’ Alle wetenschappelijke evidentie wijst er immers op dat abortus geen banale daad is en geen reguliere vorm van contraceptie , maar steeds gepaard gaat met lijden en verlies. Natuurlijk zijn bijvoorbeeld zwangerschappen door verkrachting anders te evalueren, maar het is uiteraard vanuit militant vrijzinnig oogpunt retorisch handig om te doen alsof alle ‘tegenstanders van abortus’ bijvoorbeeld de crapuleuze mening hebben dat verkrachte tienermeisjes of vrouwen hun zwangerschap sowieso moeten uitdragen ook als het leven van de moeder in gevaar komt. Elke ethiek is casuïstiek en er bestaan eindeloos veel nuances, zelfs als men principieel abortus een slechte zaak vindt. Dit terzijde want het zogenaamd georganiseerd vrijzinnig ‘humanisme’ (een clubje misantropen die hun morele gepreek op ijdelheid funderen) heeft natuurlijk niets anders te doen dan zich op te jagen in legitieme meningen en ontmaskert zich opnieuw als een negatief project. Wanneer komt het HVV eigenlijk eens met originele meningen, of een eigen inhoudelijk en positief project? Heb steeds meer de indruk dat de verzuurde, archaïsche vrijzinnigheid enkel kan overleven door te parasiteren op een uitstervend relict van de kerk. Elke genuanceerd denken lijkt zo een gevaar voor een bepaalde zeer rigoureuze en dogmatische opvatting over wat ‘ vrij denken’ is.

  7. Zouden we niet beter de vrouw laten beslissen?! Eventueel in samenspraak met een arts?! Mannen moeten zich bescheiden opstellen. Zij hebben in deze kwestie onvermijdelijk de tweede plaats. Het is niet hun lichaam dat geparasiteerd wordt en het zijn niet zij in de eerste plaats die voor de rest van hun leven verantwoordelijk zijn voor een (misschien hun) kind.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>